بسم رب الشهدا و الصديقين

 

اگر بخواهيم بسيجي را مانند يك شاكله ي انساني  تصور كنيم. انساني مي شود شبيه اميرالمومنين (البته اهل فن ميدانند در تشبيه، گاهي شعله شمعي را به خورشيد تشبيه مي كنند !) بر شمردن وجوه اين شباهت دشوار نيست.

علي (ع) مولود كعبه است و خانه ي خدا محل ولادت اوست و بسيجي از مساجد سربلند كرد و مسجد خانه ي خداست.

علي (ع) هميشه در صف اول نبرد با دشمنان حاضر بود و همواره اولين نفر بود كه نداي پيامبر(ص) را لبيك مي گفت و نيز سرباز ولايت است و در دفاع و جهاد، هيچ گاه در تبعيت از رهبرش «دومين» نبوده است.

شنيده ام زره علي(ع) پشت نداشته است؛ چرا كه اول اهل عقب نشيني نبود و رو در رو با خصم مي جنگيد و تو ميداني..... بسيجي هم اينگونه است و هرگز از آرمانهايش در برابر مستكبرين پا پس نمي كشد و با سينه ستبر صف دشمنان را مي شكافد!

علي (ع) مظهر عدالت بود و هست، و مگر نه اينكه بسيجي بدون عدالتخواهي محلي از اعراب ندارد! علي (ع) از دوستان ظاهري خود بيشترين ضربه ها را خورد و نفاق بزرگترين دشمن علي (ع) بود و بسيجي هم .... علي (ع) مظلوم بود در آماج زخم زبان ها. و تو بهتر از هر كس مظلوميت بسيجي را مي شناسي !سيبل تهمتهاي دشمنان و ناسپاسي دوستان .... چه بگويم درد دل بسيار است.

بسيجي سايه امير المومنين (ع) در عصر ماست. و تو اي بسيجي درك ميكني كه چرا مقتدايمان سيد علي فرمود:

« بسيجي يعني علي (ع) كه تمام وجودش وقف اسلام بود .» 

بسيج مدرسه عشق و مكتب شاهدان و شهيدان گمنامي است كه پيروانش بر گلدسته هاي رفيع آن اذان شهادت و رشادت سرداده اند.

امام خميني(ره)